همه درها رو به ديوار وا مي شه

لحظه ها لحظه بيزاري شدن

هوا مسمومه و ماتم مي ياره

واسه موندن ديگه جايي نداره

آسمون رنگ گل لاله گرفته

مهربوني ره صد ساله گرفته

جاي شادي رو ديگه ناله گرفته...

من از انتهای زمان آمده ام
از آنجا که هیچ آغازی نیست ....
من از انتهای سکوت آمده ام
از آنجا که هیچ نجوایی گوش را نمی نوازد ....
من از انتهای شب آمده ام
از آنجا که هیچ نشانی از خورشید نیست ….
من از انتهای تاریکی آمده ام
از آنجا که هیچ امیدی به نور نیست ….
من از انتهای غم آمده ام
از آنجا که لبخند معنا ندارد ….
من از انتهای تنهایی آمده ام
از آنجا که هیچکس مرا نمی شناسد ….
من از انتهای بی رنگی آمده ام
از آنجا که هیچ اثری از رنگین کمان نیست .
من از انتهای غربت آمده ام

از آنجا که هیچ صدای آشنایی مرا نمی خواند

آه ای خدا , تو خوب می دانی
                     که تنهایی فقط تو را سزاست و بس
                     می دانی که چه تنها و غریبم
                      من در این هیچستان
                      پشت تک درختی خاموش
                     کلبه ای از سکوت ساخته ام
                     هر روز از پشت پنجره ای تنها
                     غروب خورشید غم زده را
                      به تماشا می نشینم
                    طلیعه صبح , هر روز
                    آواز سوزناک تنهایی ام را
                   آهسته در گوشم زمزمه می کند
                    و چه غریبانه هر صبح
                   پنجره مبهم سکوت را
                   رو به سوی دشت غربتم باز می کنم
                    نسیمی آرام و سرد
                   صورتم را می نوازد
                    و به یادم می آورد
                   روزی دگر از روزهای تلخ و بی انتها
                   چشم به راه نگاه بی صدای توست . . .

با تو هستم ای مسافر
ای به جاده تن سپرده
ای که دلتنگی غربت من و از یاد تو برده
هنوزم هوای خونه عطر دیدار تو داره گل به گل گوشه به گوشه
تور و یاد من می یاره
با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی
بی وداع و بی تفاوت سرد و بی صدا شکستی
به گذشته برمی گردم به سراغ خاطراتم
تازه میشود دوباره از تو داغ خاطراتم
به تو میرسم همیشه در نهایت رسیدن
هر کجا باشی و باشم به تو بر می گردم از من
این تویی همیشه من توی آیینه تقدیر
باهمه شکستم از تو نیستم از دست تو دلگیر
با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی
بی وداع و بی تفاوت سرد و بی صدا شکستی
به گذشته برمی گردم به سراغ خاطراتم
تازه میشود دوباره از تو داغ خاطراتم
به تو میرسم همیشه در نهایت رسیدن
هر کجا باشی و باشم به تو بر می گردم از من
این تویی همیشه من توی آیینه تقدیر
باهمه شکستم از تو نیستم از دست تو دلگیر
با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی
بی وداع و بی تفاوت سرد و بی صدا شکستی

ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است

ای شمع آهسته بسوز که شب زیاد است

کاش قلبم درد تنهایی نداشت

چهره ام هرگز پریشانی نداشت

کاش برگ های آخر تقویم عشق

حرفی از یک روز بارانی نداشت

عشق یعنی لایق ... شدن

عشق یعنی با خدا مرهم شدن

عشق یعنی جام لبریز از نیاز

عشق یعنی تشنگی یعنی سراب

ازروزی که دل به تو گشته تابم

               روی لبم نمی شینه یک لبخند

                  میخواستم ازیادببرم عشق تو

                     امادیدم نی شه ازتودل کند

           بادل بیقرارمنو تنهانزاربسه دیگه انتظار

            ازاون روزی که رفته ای یک ساله

                   دلم نمیدونی که درچه حاله

                         من دارم ازتنهایی دق میکنم

                      اما دل سنگ تو بی خیاله

         بادل بیقرار منوتنهام نزار بسه دیگه انتظار 

مست ولایعقل ؛مضطروبدون عمل !دربدر؛کوی به کوی ؛

کوهستان به کوهستان ودرآخرخداازسنگ به سنگ

شب را آهسته خفتم درمیان بالش غم اندودباد

سفره ای گستردنددرمیان تلب ازخاک؛سینه  سپربه وداع تسلیم

تسلیمی که میدانم برگشتی نداردتنهاوسرما!اثرکردبرپیکره جانم

روحم آنوقت نظاره گرجسمی شدکه پربودازریشه های داغ ننگین جدایی

 خاموش وخلوت؛آمدکنارم روح بی پروایم پرگشودیم؛رفتیم اندرون حجله

کوکبان راهی نبودبیچاره؛آواره؛سرخورده نمک های کویردرپی سفر

زخم تنم را نوازش دادندولی راهی نبود؛آماج زهرهای به کمین

پیاله دردستان ساقی؛سرکشیدم؛فریادی نبود؛ناف متورم؛هرآنچه ریشه بود

آبیاری شددرتنم ریشی که سد آب ندیده بود؛بی پناه وپرگناه؛

مدعی نشستم؛سفره ازخاک برچیدم به گناهم خنده ای سردادم

به روحم قسم دادم فریادکردم بشنو صدایم این جواب گناهم

گرگناهان من شماری ای دوست

صدبل هزاراست وغیرش نکوست

گناه گرنگاه عاشق به معشوق باشد

گناه من خیل است بسان موی پوست

ای ساکن سرزمین صدای بی ریایی:

قلب مرا، عشق مرا دزدیدی و هرگز تا به حال بر زبان نیاوردی آنچه را که در انتظارش هستم.

ناب و التیام بخش بود عشقی که به ارمغان آوردی اما نمی خواهم بگویم دوستت دارم!!!

ای کاش حد اقل می دانستی که به حد مرگ دوست دارم بدانم که در دلت چه میگذرد...

ای کاش دلت دریچه ای داشت تا خواهش میکردم و در میافتم حرف های ناگفته ی درونت را...

زندگی بیشترش سوختن است...درس آموختن است

زندگی انتظاری ست که انسان ز برادر دارد

زندگی زندانی ست که در آن بیشتر از زندانی زندانبان دارد

زندگی دِین بزرگی ست که بر گردن ماست

چون از همیشه عاشق ترم با من باش

چون آبروی عشق و می خرم با من باش...!

نيست ياري تا بگويم راز خويش

ناله پنهان كرده ام در ساز خويش

چنگ اندوهم, خدا را, زخمه اي

زخمه اي, تا بركشم آواز خويش

 

بر لبانم قفل خاموشي زدم

با كليدي آشنا بازش كنيد

كودك دل رنجه دست جفاست

با سر انگشت وفا نازش كنيد

 

پر كن اين پيمانه را اي هم نفس

پر كن اين پيمانه را از خون او

مست مستم كن چنان كز شور مي

بازگويم قصه افسون او

 

رنگ چشمش را چه مي پرسي ز من

رنگ چشمش كي مرا پابند كرد

آتشي كز ديدگانش سركشيد

اين دل ديوانه را دربند كرد

 

از لبانش كي نشان دارم به جان

جز شرار بوسه هاي دلنشين

بر تنم كي مانده از او يادگار

جز فشار بازوان آهنين

 

من چه مي دانم سر انگشتش چه كرد

در ميان خرمن گيسوي من

آنقدر دانم كه اين آشفتگي

زان سبب افتاده اندر موي من

 

آتشي شد بر دل و جانم گرفت

راهزن شد راه ايمانم گرفت

رفته بود از دست من دامان صبر

چون ز پا افتادم آسانم گرفت

 

گم شدم در پهنه صحراي عشق

در شبي چون چهره بختم سياه

ناگهان بي آنكه بتوانم گريخت

بر سرم باريد باران گناه

 

مست بودم, مست عشق و مست ناز

مردي آمد قلب سنگم را ربود

بسكه رنجم داد و لذت دادمش

ترك او كردم, چه مي دانم كه بود

 

مستيم از سر پريد, اي همنفس

بار ديگر پر كن اين پيمانه را

خون بده, خون دل آن خود پرست

تا بپايان آرم اين افسانه را